diax
Agioi1

Ἁγία Εὐφημία ἡ Μεγαλομάρτυς (16 Σεπτεμβρίου)

5ζησε καί μαρτύρησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ.
Γεννήθηκε στήν Χαλκηδόνα ἀπό οἰκογένεια θεοσεβῆ καί εὐγενική. Οἱ γονεῖς της Ψιλόφρων καί Θεοδωριανή φρόντισαν ὥστε ἡ θυγατέρα τους νά ἀναπτύξει κάθε χριστιανική ἀρετή.
Ἡ Εὐφημία ἐξελίχθηκε σέ ἄνθρωπο μέ σπάνια χαρίσματα καί δυνατό χριστιανικό φρόνημα, τό ὁποῖο ἐπέδειξε ὅταν ὁ εἰδωλολάτρης ἀνθύπατος τῆς Μικρᾶς Ἀσίας Πρίσκος διέταξε νά παρευρεθοῦν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Χαλκηδόνας σέ γιορτή, τήν ὁποία ὀργάνωνε πρός τιμή τοῦ θεοῦ τῶν εἰδωλολατρῶν Ἄρη.
Τότε ἡ Εὐφημία ἀποφάσισε μαζί μέ ἄλλους χριστιανούς νά ἀπέχει ἀπό τή γιορτή τῶν εἰδωλολατρῶν καί γιά τό λόγο αὐτό συνελήφθη καί φυλακίσθηκε. Κατά τή διάρκεια τῆς αἰχμαλωσίας της οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ προσπαθοῦσαν μέ κάθε τρόπο νά πείσουν τήν Ἁγία νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη της καί νά ἀσπασθεῖ τά εἴδωλα. Ὅταν συνειδητοποίησαν πώς ἡ Εὐφημία δέν ἐπρόκειτο νά ἀλλάξει τήν πίστη της μέ τούς λόγους, τήν βασάνισαν φριχτά. Ὅμως μέ τή θεία χάρη, ἡ Ἁγία δέν ἔπαθε τίποτα ἀπό τά βασανιστήρια.
Τελικά οἱ δήμιοι, τήν ἔριξαν σέ ἄγρια θηρία καί ἡ Εὐφημία βρῆκε τό θάνατο ἀπό μία ἀρκούδα.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Τήν ὡραιότητα.
Τῷ θείῳ ἔρωτι, λαμπρῶς ἀθλήσασα, εἰς oσμήν ἔδραμες, Χριστοῦ πανεύφημε, οἶα νεᾶνις παγκαλής, καί Μάρτυς πεποικιλμένη· ὅθεν εἰσελήλυθας, εἰς παστάδα οὐράνιον, κόσμῳ διανέμουσα, ἰαμάτων χαρίσματα, καί σώζουσα τούς σοί ἐκβοῶντας· χαίροις θεόφρον Εὐφημία.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἐν τῇ ἀθλήσει σου καλῶς ἠγωνίσω, καί μετά θάνατον ἡμᾶς ἁγιάζεις, ταῖς τῶν αἱμάτων βλύσεσι Πανεύφημε· ὅθεν σου τήν κοίμησιν, τήν ἁγίαν τιμῶμεν, πίστει παριστάμενοι, τῷ σεπτῷ σου λειψάνῳ, ἵνα ῥυσθῶμεν νόσων ψυχικῶν, καί τῶν θαυμάτων τήν χάριν ἀντλήσωμεν.

Μεγαλυνάριον.
Εὔφημόν σοι αἶνον καί ἱερόν, πανεύφημε Μάρτυς, ἀναμέλπομεν εὐπρεπῶς· σύ γάρ Εὐφημία, ἐμπρέψασα εὐφήμως, τῷ Λόγῳ ἐδοξάσθης, ὡς καλλιπάρθενος.

Ἁγία Λουντμίλα (16 Σεπτεμβρίου)

7 Ἁγία Λουντμίλα γεννήθηκε πιθανῶς τό 856 μ.Χ., ἀπό γονεῖς εὐγενεῖς, ἀλλά εἰδωλολάτρες.
Ὅταν ἦταν 16 χρονῶν, παντρεύτηκε μέ τόν ἡγεμόνα τῶν Τσέχων Μποριβόια. Μέ τήν παρουσία τῶν ἱεραποστόλων Μεθοδίου καί Κυρίλλου στήν χώρα τους ἔγιναν χριστιανοί. Ἔκτισαν πολλές ἐκκλησίες, κάλεσαν ἱερεῖς καί ἔκαναν πάρα πολλά γιά τόν ἐκχριστιανισμό τῆς χώρας.
Ὁ ἄντρας της ὅμως σέ ἡλικία 36 χρονῶν πέθανε καί ἡ Λουντμίλα ἀφιέρωσε ὅλη τήν ὑπόλοιπη ζωή της στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία. Ἀργότερα τήν ἡγεμονία ἀνέλαβε ὁ ἐγγονός της Βιατσεσλάβος καί ἡ νύφη της Δραγομίρα προσπάθησε νά φέρει πάλι τήν εἰδωλολατρία. Ἐμποδίστηκε ὅμως μέ πολλούς τρόπους ἀπό τήν Λουντμίλα, ἡ ὁποία ἀπειλήθηκε ἀκόμα καί μέ θάνατο ἀπό τήν Δραγομίρα. Γιά νά γλιτώσει, πῆγε καί κρύφτηκε σέ ἕναν πύργο.
Ἐκεῖ τήν βρῆκαν οἱ ἀπεσταλμένοι τῆς Δραγομίρας καί τήν θανάτωσαν. Ἀργότερα ὁ ἐγγονός της μετέφερε τό λείψανό της στήν Πράγα, ὅπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Programma1

Nisteiodromio1
15 Σεπτεμβρίου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
16 Σεπτεμβρίου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
17 Σεπτεμβρίου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
18 Σεπτεμβρίου 2019
Νηστεία
19 Σεπτεμβρίου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
20 Σεπτεμβρίου 2019
Νηστεία - Επιτρέπεται το λάδι και ο οίνος
21 Σεπτεμβρίου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές

22719Πολιορκία της Μονεμβασίας


Το φρούριο της Μονεμβασίας το κατοικούσαν 1500 - 1600 Οθωμανοί. Οι χριστιανοί κάτοικοι της επαρχίας ήταν περίπου 10.000. Αφού ο επίσκοπος Έλους Άνθιμος ευλόγησε τις σημαίες των οπλαρχηγών, άρχισε η πολιορκία διά ξηράς με επικεφαλής τους Γεώργιο Μιχαλάκη, Λεωνιδιώτη με 250 Τσάκωνες, τον Νικ. Ντρίβα και τους Μονεμβασίτες, τους Καλογεραίους και Δεσποταίους με ντόπιους αγωνιστές, τους Μανιάτες με αρχηγούς τους Τζαννετάκη-Γρηγοράκη, τον Δ. Τσιγκουράκο, τον γέροντα Κρανίδη, τον Γερακάρη, τους Πετροπουλακαίους και άλλους. Οι Τούρκοι διέλυσαν την γέφυρα και κλείστηκαν απομονωμένοι στο φρούριο, από όπου κανονιοβολούσαν τους Έλληνες πολιορκητές. Οι πιο τολμηροί από αυτούς περί τους 150, βγήκαν από το φρούριο και πήγαν στην παλιά Μονεμβασία για να προτρέψουν και άλλους να αποδράσουν, και να επιτεθούν από δύο μέτωπα κατά των πολιορκητών, οι μεν από μπροστά, οι άλλοι από τα όπισθεν. Το σχέδιο όμως ατύχησε, αφού οι Έλληνες συνέλαβαν τους δραπέτες και τους περισσότερους τους θανάτωσαν. Οι ισχυρότεροι μέσα στο φρούριο μάζεψαν τις τροφές, ανέβηκαν στην ακρόπολη και κλείστηκαν εκεί. Οι πολιορκημένοι, αν και υπέφεραν από έλλειψη τροφών και νερού, δεν παραδίδονταν. Στα μέσα Ιουνίου έφτασε στην Πελοπόννησο ο Δημήτριος Υψηλάντης. Οι Οθωμανοί έστειλαν άνθρωπο και ζήτησαν να συνθηκολογήσουν για την παράδοση του φρουρίου. Απεσταλμένος του Υψηλάντη έγινε ο Αλέξανδρος Κατακουζηνός, ο οποίος πέτυχε συμβιβασμό με τους Οθωμανούς του κάτω φρουρίου και τους ανάγκασε να συνεννοηθούν με την ακρόπολη. Έτσι το φρούριο και όλα τα όπλα παραδόθηκαν στις 23 Ιουλίου 1821, ενώ οι πολιορκημένοι τα εγκατέλειψαν στερημένοι και της κινητής τους περιουσίας, επιβιβάστηκαν σε πλοία και πήγαν στο Κουσάντασι της Μικράς Ασίας. Ο Καντακουζηνός διέταξε τους Τσάκωνες να φυλάσσουν το φρούριο, και διόρισε φρούραρχο τον καπ. Γεωργάκη Μιχαλάκη. Όμως μετά δύο ημέρες οι Τσάκωνες δυσαρεστημένοι από τον τρόπο διανομής των λαφύρων (δεν πήραν τίποτα), αναχώρησαν για την πολιορκία της Τριπολιτσάς παραδίδοντας την φρουραρχία στον Τζαννετάκη-Γρηγοράκη.