diax
Agioi1

Σύλληψις Ἁγίας Ἄννης (9 Δεκεμβρίου)

AgiaAnna_118ήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τήν σύλληψη τῆς Ἁγίας Ἄννης, μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὁ Κύριος μας, προετοιμάζοντας τήν ἐπίγεια κατοικία Του, ἔστειλε ἄγγελο στό ταπεινό ζεῦγος Ἰωακείμ καί Ἄννα γιά νά προμηνύσει τήν γέννηση τῆς Θεομήτορος. Ἡ Παρθένος Μαρία γεννήθηκε μέ θαυματουργικό τρόπο, σύμφωνα μέ τίς χριστιανικές παραδόσεις. Μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ Θεός χάρισε στόν Ἰωακείμ καί στήν Ἄννα τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, μέσω τῆς ὁποίας ἔμελλε νά ἀποκτήσει σάρκα ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Σύμφωνα με το προαιώνιο σχέδιο του Θεού, ο οποίος επιθυμούσε να ετοιμάσει ένα πάναγνο κατοικητήριο για να κατασκηνώσει μαζί με τους ανθρώπους, δεν επετράπη στον Ιωακείμ και την Άννα να αποκτήσουν απογόνους. Και οι δύο είχαν φθάσει σε προχωρημένη ηλικία και είχαν μείνει στείροι - συμβολίζοντας την ανθρώπινη φύση, στρεβλωμένη και αποξηραμένη από το βάρος της αμαρτίας και του θανάτου -, δεν έπαυσαν ωστόσο να παρακαλούν τον Θεό να τους λυτρώσει από το όνειδος της ατεκνίας.
Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ιωακείμ που είχε αποσυρθεί σε ένα βουνό και στην Άννα που θρηνούσε την δυστυχία της στον κήπο τους, για να τους αναγγείλει ότι επρόκειτο σύντομα να εκπληρωθούν στο πρόσωπό τους οι πάλαι προφητείες και ότι θα γεννούσαν τέκνο που προοριζόταν να καταστεί η αυθεντική Κιβωτός της καινής Διαθήκης, η θεία Κλίμαξ, η άφλεκτος Βάτος, το αλατόμητον Όρος, ο ζωντανός Ναός όπου θα κατοικούσε ο Λόγος του Θεού.
AgiaAnna_2Την ημέρα αυτή, με την σύλληψη της Αγίας Άννης, τερματίζεται η στειρότητα της ανθρώπινης φύσης, που χωρίσθηκε από τον Θεό δια του θανάτου· και με την υπέρ φύσιν τεκνοποίηση αυτής που είχε μείνει στείρα έως την ηλικία κατά την οποία δεν μπορούν πλέον φυσιολογικά να τεκνοποιήσουν οι γυναίκες, ο Θεός ανήγγειλε και επιβεβαίωσε το πλέον υπερφυές θαύμα της ασπόρου συλλήψεως και την αμώμου γεννήσεως του Χριστού από τα σπλάγχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.
Παρότι εγεννήθη από θεία επέμβαση, η Παναγία προήλθε από σύλληψη μέσω συνευρέσεως ανδρός και γυναικός κατά τους νόμους της ανθρώπινης φύσης μας, της πεπτωκυίας και δέσμιας της φθοράς και του θανάτου μετά το προπατορικό αμάρτημα (βλ. Γέν. 3,16) [1]. Σκεύος εκλογής, τίμιος Ναός που προετοίμασε ο Θεός πρό των αιώνων, η Θεοτόκος είναι η πλέον αγνή και τέλεια αντιπρόσωπος της ανθρωπότητας, αλλά δεν βρίσκεται εκτός της κοινής κληρονομίας και των συνεπειών του αμαρτήματος των πρωτοπλάστων. Ακριβώς όπως έπρεπε, για να μας λυτρώσει ο Χριστός από το κράτος του θανάτου δια του εκουσίου Σταυρικού Του θανάτου (βλ. Εβρ. 2,14), να γίνει ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού όμοιος με τον άνθρωπο στα πάντα πλην της αμαρτίας, εξίσου απαραίτητο ήταν η Μητέρα Του, στα σπλάγχνα της οποίας ο Λόγος του Θεού ενώθηκε με την ανθρώπινη σάρκα, να είναι σε κάθε τι όμοια με εμάς, υποκείμενη στην φθορά και στον θάνατο, μή τυχόν και θεωρηθεί ότι η Λύτρωση και η Σωτηρία δεν μας αφορούν απολύτως και εξ ολοκλήρου, εμάς του απογόνους του Αδάμ.

Η Θεοτόκος εξελέγη μεταξύ των γυναικών όχι τυχαίω τω τρόπω, αλλά γιατί ο Θεός είχε προβλέψει προαιωνίως ότι θα ήταν σε θέση να διαφυλάξει τελείως την αγνότητά της ώστε να Τον δεχθεί μέσα της [2]. Και ενώ συνελήφθη και γεννήθηκε όπως όλοι μας, αξιώθηκε να καταστεί κατά σάρκα Μητέρα του Υιού του Θεού και κατά πνεύμα μητέρα όλων μας. Γλυκύτατη και φιλεύσπλαγχνος, είναι σε θέση να μεσιτεύει υπέρ ημών ενώπιον του Υιού της, ώστε να μας χαρίσει Εκείνος το μέγα έλεος.
Ακριβώς όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο καρπός της παρθενίας της, η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν καρπός της σωφροσύνης του Ιωακείμ και της Άννας. Ακολουθώντας αυτήν την οδό της αγνότητος και εμείς, μοναχοί και σώφρονες χριστιανοί, κάνουμε να γεννηθεί και να μεγαλώσει μέσα μας ο Σωτήρας Χριστός.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1] Η Ορθόδοξος Εκκλησία απορρίπτει το δόγμα της “ασπίλου Συλλήψεως” που κατοχύρωσε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το 1858, χωρίς ωστόσο να μειώνει την τιμή της Θεοτόκου. Διότι, σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας, δεν κληρονομούμε την προσωπική ευθύνη της αμαρτίας του Αδάμ, αλλά απλώς τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος: τον θάνατο, την φθορά και τα αδιάβλητα πάθη (συμπεριλαμβανομένης της αναπαραγωγής μέσω της σαρκικής ένωσης) που δημιουργούν στον άνθρωπο μια ροπή προς την ηδονή. Για τον λόγο αυτό, οι Ορθόδοξοι δεν έχουν καμιά δυσκολία να αναγνωρίσουν ότι η Θεοτόκος ήταν κληρονόμος, όπως όλοι μας, των συνεπειών της παρακοής του Αδάμ (μόνος ο Χριστός ήταν απαλλαγμένος), αλλά ότι ήταν ταυτόχρονα και αγνή και αναμάρτητος σε προσωπικό επίπεδο, αφού εν ελευθερία διαφυλάχθηκε από όλες τις έλξεις του κόσμου και των παθών, και εκουσίως συνεργάσθηκε στην εκπλήρωση του σωτηρίου σχεδίου του Θεού, υπακούοντας με πραότητα στην βούλησή Του: Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά του ρήμα σου, απάντησε στον Άγγελο (Λουκ. 1,38).
[2] Αυτό είναι το νόημα των Εισοδίων της Θεοτόκου, που εορτάζουμε στις 21 Νοεμβρίου.

{Πηγή: “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος (τόμος τέταρτος – Δεκέμβριος, σ. 93-95)}

Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com/2009/12/09/syllipsis-agias-annas/

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.
Σήμερον τῆς ἀτεκνίας δεσμά διαλύονται· τοῦ Ἰωακείμ γάρ καί τῆς Ἄννης, εἰσακούων Θεός, παρ’ ἐλπίδα τεκεῖν αὐτούς, σαφῶς ὑπισχνεῖται Θεόπαιδα, ἐξ ἧς αὐτός ἐτέχθη ὁ ἀπερίγραπτος, βροτός γεγονώς, δι’ Ἀγγέλου κελεύσας βοῆσαι αὐτῇ· χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τόν τάφον σου Σωτήρ.
Βουλῇ τῇ θεϊκῇ, ἡ θεόκλητος Ἄννα, δεσμῶν στειρωτικῶν, λυτρωθεῖσα ἐν γήρᾳ, ἀξίως συνέλαβε, τήν τόν Λόγον κυήσασαν· ἣν θεώμενος, Ἰωακείμ ὁ θεόφρων, ἀνεβόησε· Τίς ἀνυμνήσει Οἰκτιρμόν, βυθόν τῆς προνοίας σου;

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἑορτάζει σήμερον, ἡ οἰκουμένη, τήν τῆς Ἄννης σύλληψιν, γεγενημένην ἐκ Θεοῦ· καί γάρ αὐτή ἀπεκύησε, τήν ὑπέρ λόγον τόν Λόγον κυήσασαν.

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τήν θεοχάλκευτον λυχνίαν καί ἑπτάφωτον
Τῇ θεϊκῇ ἐπαγγελίᾳ ἐκομίσασθε
Ἰωακείμ τε καί Ἄννα μετ’ εὐφροσύνης.
Ἀλλ’ ὡς θεῖοι τοῦ Παντάνακτος Προπάτορες
Ἀπό πάσης ἡμᾶς ῥύσασθε κακώσεως
Τούς κραυγάζοντας, χαίροις ζεῦγος θεόλεκτον.

Μεγαλυνάριον.
Σήμερον ἡ Ἄννα ἡ εὐκλεής, φύσεως τοῖς νόμοις, συλλαμβάνει θείᾳ βουλῇ, τήν τόν Θεόν Λόγον, ὑπερφυῶς τεκοῦσαν· τήν σύλληψιν οὖν ταύτης φαιδρῶς αἰνέσωμεν.

Ἁγία Ἄννα ἡ Προφήτιδα Μητέρα τοῦ Προφήτη Σαμουήλ (9 Δεκεμβρίου)

7ταν στείρα γιά πολλά χρόνια καί βυθίστηκε σέ μεγάλη θλίψη. Ἡ ψυχή της ποθοῦσε νά σφίξει στήν ἀγκαλιά της ἕνα δικό της παιδί. Ἀλλά ὁ καιρός περνοῦσε καί ἡ στείρωση παρέμενε. Παρ’ ὅλα αὐτά ὅμως ἡ Ἄννα, πού ἦταν σύζυγος τοῦ Ἐλκανᾶ, γιοῦ τοῦ Ἱερεμεήλ, ἀπό τήν Ἀρμαθαίμ, εἶχε συνεχή ἐλπίδα στόν Θεό. Καί κάθε χρόνο, ἀνέβαινε στόν οἶκο τοῦ Κυρίου στήν Σηλῶ καί προσευχόταν μέ δάκρυα καί νηστεῖες. Ὁ καλός της σύζυγος Ἐλκανᾶ, προσπαθοῦσε νά τήν παρηγορήσει, ἀλλά ἡ Ἄννα ἦταν ἀπαρηγόρητη καί συνεχῶς προσευχόταν στόν Θεό νά τῆς χαρίσει παιδί καί αὐτή θά τό ἀφιέρωνε σ’ Αὐτόν. Ἡ θερμή προσευχή της εἰσακούστηκε καί ἡ Ἄννα συνέλαβε. Ἔκανε γιό καί τόν ὀνόμασε Σαμουήλ. Μετά τήν ἀπογαλάκτιση τοῦ παιδιοῦ, οἱ δυό γονεῖς ἀνέβηκαν στήν Σηλῶ μαζί μέ τόν Σαμουήλ καί μέ ὅτι ὅριζε ὁ νόμος σ’ αὐτές τίς περιστάσεις. Ἐκεῖ ἡ εὐσεβής Ἄννα ἔφερε τό παιδάκι της στόν ἱερέα Ἠλί, γιά νά τό ἀφιερώσει στήν ὑπηρεσία τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου. Καί γεμάτη χαρά καί ἐνθουσιασμό εἶπε τόν ὑπέροχο ὕμνο: «Ἐστερεώθη καρδία μου ἐν Κυρίῳ, ὑψώθη κέρας μου ἐν Θεῷ μου, ἐπλατύνθη ἐπ’ ἐχθρούς μου τό στόμα μου, εὐφράνθην ἐν σωτηρίᾳ σου». Μετά ἀπ’ αὐτό, ἡ θεία χάρη εὐλόγησε τήν πίστη καί τήν εὐσεβή ἀφοσίωση τῆς Ἄννας ἀκόμη περισσότερο. Τῆς χάρισε τρεῖς ἀκόμα γιούς καί δυό θυγατέρες. Καί πραγματοποιήθηκε ἔτσι ἡ προφητική της ἐνόραση, κατά τήν ὁποία εἶπε: «στείρα ἔτεκεν ἑπτά, καί ἡ πολλή ἐν τέκνοις ἠσθένησεν». Γιά τήν Ἄννα αὐτή, ὁ Χρυσόστομος ἀφιέρωσε πολλές καί λαμπρές ὁμιλίες.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ὅσιος Στέφανος ὁ νεολαμπὴς ὁ ἐν τῷ Ἁγίῳ Ἀντίπα (9 Δεκεμβρίου)

3εννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη καί ἔζησε τόν 8ο αἰώνα μ.Χ.
Ἀνατράφηκε μέ εὐσέβεια ἀπό τούς γονεῖς του Ζαχαρία καί Θεοφανῶ καί ἀγωνίστηκε γιά τήν Ὀρθοδοξία θερμότατα, στά χρόνια πού βασίλευε ὁ Θεόφιλος ὁ εἰκονομάχος.
Ὅταν ἐπί βασιλίσσης Θεοδώρας ἦλθε ὁ θρίαμβος τῆς Ὀρθόδοξης πίστης, ὁ Πατριάρχης Μεθόδιος χειροτόνησε τόν Στέφανο πρεσβύτερο καί τόν κατάταξε στόν κλῆρο τῆς ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως. Μετά τόν θάνατο τοῦ πατέρα του Ζαχαρία, κληρονόμησε μεγάλη περιουσία, τήν ὁποία διαμοίρασε σέ φιλανθρωπικά ἱδρύματα καί ὁ ἴδιος ἀφοσιώθηκε στίς ὑποχρεώσεις τῆς ἱερῆς διακονίας, φωτίζοντας καί ἐνισχύοντας μέ τήν διδασκαλία του ψυχές.
Κατοικοῦσε δέ στήν περιοχή τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀντίπα, ὅπου προσέρχονταν πολλοί καί ἀπό ὅλες τίς τάξεις, ἑλκυσμένοι ἀπό τήν φήμη τῆς ἀρετῆς καί τῆς διδακτικότητάς του.
Ὁ Ὅσιος Στέφανος ἀπεβίωσε εἰρηνικά σέ ἡλικία 73 ἐτῶν.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Programma1

Nisteiodromio1
9 Δεκεμβρίου 2019
Νηστεία -Επιτρέπεται το ψάρι
 
10 Δεκεμβρίου 2019
Νηστεία- Επιτρέπεται το ψάρι
 
11 Δεκεμβρίου 2019
Νηστεία 
 
12 Δεκεμβρίου 2019
Νηστεία - Επιτρέπεται το ψάρι
 
13 Δεκεμβρίου 2019
Νηστεία
 
14 Δεκεμβρίου 2019
Νηστεία- Επιτρέπεται το ψάρι
 
15 Δεκεμβρίου 2019
Νηστεία  - Επιτρέπεται το ψάρι
 
 
 

Αυτές τις Άγιες Ημέρες προετοιμάζονται οι άνθρωποι και για τον εορτασμό του Αγίου Βασιλείου και της νέας Πρωτοχρονιάς.

Μια ματιά στούς δρόμους και τις βιτρίνες των πόλεων, μικρών και μεγάλων, καθώς και στα σοκάκια και δρομάκια της περιφέρειας είναι αρκετά για να μας υπενθυμίσουν τα πλάνα και τις λίστες των αγοραστικών υποχρεώσεών μας.

Παντού πολύχρωμα λαμπιόνια, καλόγουστα στολισμένες βιτρίνες που συναγωνίζονται σε διακόσμηση η μία την άλλη, λες και περιμένουν να τούς δώσει κάποιος το βραβείο του πιο εντυπωσιακού στολισμού, χριστουγεννιάτικα δέντρα σαν "λατέρνες" φορτωμένα με μπαλάκια και φωτάκια, που και που κανένα καραβάκι εις ανάμνησιν της κιβωτού-Εκκλησίας, χιονάνθρωποι και άγιοι Βασίληδες άσχετοι με την Παράδοσή μας και γενικά ένα κλίμα εμποροποιημένο και κοσμικώτατο, προς "τιμήν" των Χριστουγέννων που όλοι με λαχτάρα περιμένουν για να βγάλουν κάποια κέρδη από τις επιχειρήσεις τους, επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι και φτωχικοί για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Αυτή η φροντίδα και η μέριμνα για το ποιός θα κλέψει τις εντυπώσεις στην αγορά και το εμπόριο προκειμένου να εξασφαλίσει τα μεγαλύτερα έσοδα στις γιορτές που διανύουμε αυτή την περίοδο των Χριστουγέννων, έχει σαν αποτέλεσμα την απομάκρυνση των ανθρώπων από το πραγματικό νόημα των εορτών των ημερών αυτών και την εξακολούθηση της άγνοιας που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι πάνω σε ζητήματα πνευματικής ωφελείας, εκτός ελαχίστων πλέον εξαιρέσεων...

Και βέβαια, δυστυχώς, μοναδική έννοια των περισσοτέρων αυτές τις ημέρες μεταξύ όλων των ανωτέρω είναι και το που θα κάνουν το λεγόμενο "ρεβεγιόν" και ποιός από τούς διοργανωτές θα ντυθεί "άγιος Βασίλης", αυτός ο χοντρούλης και κοντός ασπρογένης κύριος με την κόκκινη φόρμα και την άσπρη γούνα στο γιακά και τα μανίκια, που οι έμποροι του κόσμου αυτές τις μέρες έχουν "βαφτίσει" ως "άη Βασίλη" και που καμμία σχέση δεν έχει με τον δικό μας Άγιο, Μέγα Βασίλειο.

Ποιός είναι ο σύγχρονος "Άγιος Βασίλης";

Η συγκεκριμένη φιγούρα με την κόκκινη φόρμα είναι γνωστή σε όλον τον δυτικό κόσμο, την Αμερική, την Αυστραλία και γενικά παγκοσμίως με το όνομα Santa Claus και είναι επινόηση της Βορείου Αμερικής του 19ου αιώνα.

Οι ιστορικές ρίζες αυτού του μύθου οδηγούν πίσω στον... Άγιο Νικόλαο γι’ αυτό και το όνομα Santa Claus είναι παραφθορά του Γερμανικού Sankt Nikolaus και του Ολλανδικού Sanct Herr Nicholaas ή Sinter Klaas. Ονομάζεται επίσης και Saint Nicholas ή Saint Nick.

Αν είναι ποτέ δυνατόν! Στο όνομα της εμπορικής "ατραξιόν" που παρατηρείται στις μέρες μας, τόλμησαν οι ανόητοι οι άνθρωποι να ταυτίσουν την μορφή αυτού του αστείου γεράκου με την κόκκινη φόρμα που δημιουργήθηκε για καθαρά εμπορικούς λόγους, με την ασκητική και μεγάλη μορφή του ταπεινού Ιεράρχου μας Αγίου Νικολάου που τόσο πολύ μίσησε το ψέμα και την αίρεση, ούτως ώστε αυτός, η εικόνα πραότητος, να σηκώσει το χέρι του και να χαστουκίσει, όπως του έπρεπε, τον μέγα αιρεσιάρχη Άρειο, κατά τη Συνεδρία της Α’ Οικουμενικής Συνόδου το 325 μ.Χ. στην Νίκαια της Βιθυνίας.

Τόλμησαν λοιπόν και τολμούν οι συσκοτισμένοι άνθρωποι της Δύσεως, αλλά και οι πάσης φύσεως αδαείς και ανόητοι να ταυτίζουν αυτές τις μορφές!

Στην Δύση λοιπόν, αλλά και τον υπόλοιπο πλανήτη ο Saint Nicholas, μοιράζει τα δώρα στα καλά παιδάκια κατεβαίνοντας μέσα από τις καμινάδες των σπιτιών -αλήθεια πως χωράει να κατέβει με την τόσο στογγυλή κοιλίτσα, δεν βρίσκει στα τοιχώματα της καμινάδας; -ενώ για τα κακά παιδάκια, όπως φανερώνουν κάποιες παλαιότερες απεικονίσεις του, φέρνει μαζί του ένα μαύρο ξωτικό παρακαλώ, για να τα μαστιγώσει! Το πιο ανορθόδοξο δε είναι το ότι, στην Ορθόδοξη Ελλάδα οι μανάδες, οι νέες, γαλουχούν και μεγαλώνουν τα παιδιά τους μ’ αυτές τις ανοησίες-παραμύθια! Έτσι τα παιδάκια περιμένουν τα δώρα από τον συγκεκριμένο Santa Claus που εμείς στην Ελλάδα τον παρουσιάζουμε "ως άγιο Βασίλη".

Ποιός είναι ο πραγματικός "Άγιος Βασίλειος";

 

Να θυμηθούμε όμως λίγο, έτσι για να δούμε την... διαφορά, ποιός ήταν ο πραγματικός δικός μας "Άγιος Βασίλης" που το κανονικό του όνομα είναι Βασίλειος;

Πρόκειται για έναν από τούς τρεις Ιεράρχες μας, τον Επίσκοπο Καισαρείας τον Μέγα Βασίλειο, τον γεμάτο αγάπη για τον άνθρωπο και τον πόνο του, τον πολυγραφέστατο συγγραφέα της Εκκλησίας μας, τον σφοδρό πολέμιο των αιρέσεων, τον δημιουργό της "Βασιλειάδας" ενός συγκροτήματος από νοσοκομείο, λεπροκομείο, γηροκομείο, πτωχοκομείο, ξενοδοχείο, την φροντίδα και επιμέλεια των οποίων έφερε ο ίδιος αυτοπροσώπως. Και βέβαια εκτός όλων των άλλων ο Άγιος Βασίλειος ήταν πάρα πολύ ασκητικός και αδύνατος και είχε μαύρα γένεια και όχι άσπρα, αφού κοιμήθηκε πολύ νέος σε ηλικία μόλις 49 ετών. Αυτή εν ολίγοις είναι η μορφή του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου και όχι αυτή που διαφημίζεται ασύστολα από όλα τα Μ.Μ.Ε. και "πιστεύεται" από μικρούς και μεγάλους. (Περισσότερα για τον Άγιο Βασίλειο όσοι θέλετε μπορείτε να δείτε εδώ)

Το έθιμο της Βασιλόπιττας

Επί τη ευκαιρία, ας αναφέρουμε και τα σχετικά με το έθιμο της λεγομένης Βασιλόπιττας, γιατί όντως η ύπαρξη αυτού του εθίμου σχετίζεται με τον Μεγα Βασίλειο και επαναλαμβάνεται προς τιμήν του, ή μάλλον θα έπρεπε να επαναλαμβάνεται προς τιμήν του.

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοσή και τον Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας περιληπτικά το θέμα έχει ως εξής:

Όταν κάποτε ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός, ο επονομαζόμενος Παραβάτης, λόγω της αποστασίας του από την Αλήθεια της Πίστεώς μας, θέλησε να εκστρατεύση στην Περσία πέρασε από την πόλιν της Καισαρείας της οποίας τότε Επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος.

Μαθαίνοντας ο Άγιος Επίσκοπος την επερχόμενη έλευση του βασιλέως και παρ’ ότι γνώριζε την πλάνη του, θέλοντας να τον τιμήσει, πιστός στην ευαγγελική ρήση "απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ", εβγήκε προς προϋπάντησίν του μαζί με όλο τον λαο στην είσοδο της πόλης.

Τοτε λοιπόν κατά την απαίτηση του βασιλέως όπως του δώσει κάτι για τροφή και μην έχοντας τίποτε άλλο, ο Άγιος του προσέφερε τρεις άρτους από κριθάρι από τούς οποίους άλλωστε έτρωγε και ο ίδιος.

Ο αλλαζόνας όμως και υπερόπτης βασιλιάς ενοχλημένος από την προσφορά αυτή, διατάζει τούς ανθρώπους του να ανταμείψουν αυτή τη δωρεά δίνοντας χόρτο από το λειβάδι στον Μ. Βασίλειο.

Βλέποντας ο Άγιος αυτήν την καταφρόνηση λέει στον αυτοκράτορα: "Ημείς μεν, ω βασιλεύ, από εκείνο το οποίον τρώγομεν, καθώς εζήτησας, προσεφέραμεν· η δε βασιλεία σου, ως αρμόζει, μας αντήμειψε την δωρεάν από εκείνο που τρώγεις".

Μολις άκουσε αυτά ο βασιλιάς τόσο πολύ θύμωσε που απείλησε πως κατά την επιστροφή του θα κατακαύσει την πόλη και θα αιχμαλωτίσει όλους τούς κατοίκους της, διότι ατιμάζουν τούς θεούς (τα είδωλα) που ο ίδιος ασπάζεται και προσκυνά· απείλησε επίσης και τον Άγιο με θανάτωση.

Έτσι έφυγε ο αυτοκράτορας πηγαίνοντας προς τα μέρη της Περσίας. Ο Άγιος όμως δεν θορυβήθηκε, αλλά είχε την πίστη και την ελπίδα του στον Θεό. Σκέφθηκε λοιπόν ότι ίσως θα μπορούσε να καταπραΰνει τον θυμό και την οργή του βασιλέως προσφέροντάς του πολλά δώρα και χρυσαφικά κατά την επιστροφή του.

Συμβούλεψε λοιπόν το ποίμνιό του, να φέρουν ό,τι χρυσαφικό διέθετε ο καθένας, άλλος νομίσματα, άλλος πολύτιμους λίθους, άλλος κοσμήματα και άλλος ότι είχε και να του τα δώσουν να τα φυλάξει στο Σκευοφυλάκιο.

Έτσι κι έγινε λοιπόν, μαζεύουν οι άνθρωποι όλο τους το χρυσάφι και το δίνουν στον καλό τους τον Επίσκοπο να το φυλάξει στο Σκευοφυλάκιο μέχρι την επιστροφή του βασιλέως. Με θαυματουργική επέμβαση της Παναγίας όμως και με συμμετοχή του Αγίου Μερκουρίου, θανατώνεται ο ασεβής και μιαρός βασιλεύς και απαλλάσονται οι κάτοικοι της Καισαρείας και ο Επίσκοπός τους, από τις απειλές του.

Έμενε όμως το θέμα του συγκεντρωμένου χρυσού. Διατάσσει λοιπόν ο Άγιος να ζυμώσουν άρτους και να τούς τοποθετήσουν μπρόστα του. Έτσι και γίνεται και πιάνει και βάζει μέσα στον κάθε άρτο από κάποια ποσότητα χρυσού, λίθων και ό,τι άλλο πολύτιμο υπήρχε και τα μοιράζει στο ποίμνιο.

Όχι μονάχα δεν ζημιώθηκε κανείς την περιουσία του, αλλά ο καθένας έλαβε στον άρτο που του δόθηκε αυτό ακριβώς το οποίο ο ίδιος είχε προσφέρει· το χρυσάφι της δικής του προσφοράς!

Εις ανάμνησιν λοιπόν της μνήμης και αυτού του θαύματος του Αγίου φτιάχνουμε κι εμείς σήμερα την βασιλόπιττα βάζοντας μέσα συμβολικά και το φλουρί.

Φυσικά στούς περισσοτέρους ανθρώπους οι παραπάνω περιγραφές είναι παντελώς άγνωστες διότι ποτέ κανείς τους δεν αντιλήφθηκε το βαθύτερο και ουσιαστικότερο νόημα που περιέχεται και υπάρχει σε αυτές.

Ιησούς Χριστός: Η μόνη Αλήθεια Ελπίς και Σωτηρία

Όμως καλόν είναι, τις άγιες αυτές μέρες που διανύουμε, να μην απογοητεύεται κανείς μας από το όλο αυτό κοσμικό κλίμα που παρατηρείται, αλλά αντιθέτως έστω και εάν είμαστε λίγοι ή ακόμη και μόνοι μας, να έχουμε πάντοτε τις ελπίδες μας στραμμένες στον τεχθέντα Ιησού Χριστό, τον Θεό μας, να χαίρεται και να αγαλλιά η ψυχή μας, διότι ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ συνέβει στον κόσμο.

"Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν" και "το απ’ αιώνος απόκρυφον και Αγγέλοις άγνωστον μυστήριον.." φανερούται εις τους "μικρούς" ανθρώπους.

ΣΗΜΕΡΟΝ ο Δημιουργός του ουρανού και της γης και πάσης ορατής και αοράτου κτίσεως, ο Αόρατος, Απερίγραπτος, Άχρονος, Αγέννητος, Άναρχος, Αΐδιος, ο Αχώρητος και Παντοδύναμος Θεός, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων γεννάται εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας.

Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να κάνει τον άνθρωπον θεόν κατά χάριν!

Για όλους εμάς λοιπόν τους Χριστιανούς, η πραγματική ελπίδα μας είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, γι΄αυτό και δεν πρέπει να απογοητευόμαστε ποτέ· εφ’ όσον η δική μας ελπίδα, αλλά και η μοναδική για όλους ελπίδα είναι ο Χριστός μας, πως είναι δυνατόν να απογοητευθούμε ποτέ; Με τον ερχομό Του στη γη, το αντίθετο μας μηνύει· πως είναι εδώ, βρίσκεται κοντά μας, δίπλα μας, υπάρχει για όλους το ίδιο· φτάνει να Τον αναζητήσουμε απλώνοντας το χέρι μας για να το πιάσει και ποτέ δεν θα το αφήσει Αυτός, εκτός κι’ αν το τραβήξουμε εμείς.

Συνειδητοποιώντας λοιπόν, το μεγάλο δράμα που ζει ο περισσότερος πληθυσμός στον πλανήτη, το δράμα της αποστασίας, της αθεΐας, της αδιαφορίας, της άγνοιας, του καταναλωτισμού, του εγωκεντρισμού, της καλοπέρασης και του συμφέροντος, καλό είναι να προσπαθήσουμε όλοι να νοιώσουμε μεγαλύτερη συντριβή καρδίας τις μοναδικές αυτές ημέρες, ευχόμενοι από ψυχής στον Νεογέννητο Σωτήρα, να έλθη να μας επισκεφθή και στην δική μας ταπεινή φάτνη, και να μας προστατέψει από κάθε παγίδα, πλάνη και αίρεση που θα μας παρασύρει μακριά από τον σκοπό της υπάρξεως και της ζωής μας που είναι η ένωσή μας μαζί Του, στην απόλυτη απόλαυση της τρυφής και της χαράς, στον τόπο που ετοίμασε ο ίδιος "τοις αγαπώσιν Αυτόν" και όπου "ουκ έστι πόνος, ου λύπη ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος".