diax
Agioi1

Ἀνακομιδὴ Τιμίων Λειψάνων Ὁσίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ (13 Αυγούστου)

15 Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής καταγόταν ἀπό ἐπιφανή οἰκογένεια καί γεννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη τό ἔτος 580 μ.Χ. Ἔλαβε τή συνήθη ἐγκυκλοπαιδική μόρφωση καί ἐπιδόθηκε ἰδιαίτερα στή σπουδή τῆς φιλοσοφίας. Ὑπό τοῦ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου (610 – 641 μ.Χ.) προσελήφθη ὡς ἀρχιγραμματεύς αὐτοῦ. Παρέμεινε στή θέση αὐτή γιά λίγα μόνο χρόνια, ἀλλά διατήρησε τίς σχέσεις του καί ἀλληλογραφία μέ πρόσωπα τοῦ δημόσιου βίου.
Ἀφοῦ παραιτήθηκε, τό 614 μ.Χ., ἀπό τό ἀξίωμα τοῦ ἀρχιγραμματέως, ἐγκατέλειψε τόν κόσμο καί ἀκολούθησε τόν μοναχικό βίο. Ἀσκήτεψε σέ μονή τῆς Χρυσουπόλεως, πού βρισκόταν ἔναντι τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί διετέλεσε ἡγούμενος αὐτῆς. Ἐκεῖ ἀπέκτησε ὡς μαθητή τόν Ἀναστάσιο, ὁ ὁποῖος τόν ἀκολούθησε σέ ὅλη του τή ζωή.
Σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Μαξίμου ἡ ἐργασία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί ἡ συμμόρφωση τοῦ βίου τοῦ ἀνθρώπου πρός τήν Θεία διδασκαλία ἀποτελοῦν βάση στερεά, ἐπί τῆς ὁποίας θά οἰκοδομηθεῖ ἡ πνευματική ἀνύψωση τοῦ νοῦ. Πρῶτο βῆμα γιά τόν σκοπό αὐτό ἀποτελεῖ ἡ ἀπόδυση ἀπό τό νοῦ ὅλων τῶν παθῶν πού τόν ἐνοχλοῦν, τά ὁποία ἔχουν τήν βάση καί τήν ἀφορμή τους στό σῶμα. Καλεῖται δηλαδή ὁ ἄνθρωπος νά μήν ἀκολουθήσει τήν κίνηση τῶν αἰσθητῶν, νά μήν γίνει δοῦλος τῶν φυσικῶν του ὁρμῶν καί παθῶν, ἀλλά νά ἀκολουθήσει τά ὑπέρ φύσιν. Τά ἀποτελέσματα παρουσιάζονται ἀνάλογα πρός τήν ἐκλογή. Ἐκεῖνος πού ἀκολουθεῖ τήν κίνηση τῶν αἰσθητῶν ὑφίσταται καί τήν φυσική φθορά αὐτῶν καί συναλλοιώνεται μέ αὐτά, ἐνῶ ὁ ἀναστάς «τῆς ἐμπαθοῦς περί τά φαινόμενα διαθέσεως, τήν τῶν φαινομένων ἔθυσε κίνησιν καί τήν πρακτικήν κατορθώσας ἔφαγεν ἀρετήν».
Ἡ πράξη τῆς ἀρετῆς εἶναι ἔργο τῆς ἀνθρώπινης καί τῆς θείας δυνάμεως. Κανένα χάρισμα δέν μπορεῖ νά ἀποκτήσει ὁ ἄνθρωπος μόνο μέ τήν φυσική του δύναμη. Ἡ ἐπιμονή τοῦ Ἁγίου Μαξίμου στό σημεῖο αὐτό εἶναι φανερή σέ ὅλη του τή διδασκαλία, διότι φοβᾶται μήπως ὁ ἄνθρωπος περιπέσει στό πάθος τῆς ὑπερηφάνειας. Ὁ Θεός, παρατηρεῖ, ἔδωσε στόν ἄνθρωπο δύναμη, γιά νά πράττει τίς ἀρετές.

Ἔτσι, λοιπόν, ἀσκήτευε ὁ μακάριος Ὁμολογητής. Ἀλλά ἡ περσική ἀπειλή, πού εἶχε δημιουργήσει γιά τήν Βυζαντινή Αὐτοκρατορία κρίσιμη κατάσταση, ἔσπασε τήν ἡσυχία του καί τόν ἀγώνα του γιά τήν κατάκτηση τῶν ἀρετῶν ἀπό τόν τόπο τῆς ἀσκήσεώς του. Γιά πολλά χρόνια οἱ Πέρσες ἐμφανίζονταν στήν ἀκτή ἀπέναντι ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη. Φαίνετε δέ, ὅτι κατά τήν διάρκεια μιᾶς εἰσβολῆς τους στή Χρυσούπολη, τό 624 μ.Χ., ὁ Ἅγιος Μάξιμος ἀναγκάστηκε νά ἀποσυρθεῖ μέ τούς μαθητές του νοτιότερα, στήν Κύζικο. Ἐκεῖ διέμεινε γιά δύο περίπου χρόνια στή μονή τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καί συναναστρεφόταν μέ τόν Ἐπίσκοπο Ἰωάννη μετά τοῦ ὁποίου ἀντήλλαξε ἀργότερα ἐπιστολές. Ἴσως νά εἶχε ἀρχίσει νωρίτερα τήν συγγραφική του δράση, ἀλλά ἤδη ἀπό τήν ἐποχή αὐτή ἐπιδίδεται ἐντατικά στό ἔργο τῆς συγγραφῆς.
Λόγω συνεχίσεως τῶν Περσικῶν καταδρομῶν ὁ Ἅγιος ὑποχρεώνεται νά φύγει, τό 626 μ.Χ., καί ἀπό τήν Κύζικο. Ἔρχεται γιά λίγο στήν Κρήτη καί στήν συνέχεια μεταβαίνει στήν Ἀφρική. Θεωρεῖται δέ πιθανό νά πέρασε καί ἀπό τήν Κύπρο. Στήν Καρχηδόνα ἐμφανίζεται τήν Πεντηκοστή τοῦ ἔτους 632 μ.Χ., ἀλλά εἶχε φθάσει ἐκεῖ νωρίτερα. Κατά τά χρόνια αὐτά συγγράφει δύο ἀπό τά σπουδαιότερα ἔργα του, τό «Πρός Θαλάσσιον» καί «Περί Ἀποριῶν».
Ἐγκαταβίωσε στήν μονή Εὐκρατᾶ της Καρχηδόνας, ὅπου ἦταν ἐγκατεστημένος καί ἄλλος φυγάς, ἀπό τήν Παλαιστίνη, ὁ Σωφρόνιος. Ἐκεῖ ἔμαθε τίς ἐνέργειες τοῦ νέου Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Κύρου, οἱ ὁποῖες ἀπέληξαν τό 633 μ.Χ. στήν ἑνωτική συμφωνία πού διαμόρφωσε τήν αἵρεση τοῦ Μονοενεργητισμοῦ. Ὁ Σωφρόνιος τάχθηκε ἀμέσως ἐναντίον της νέας αὐτῆς μορφῆς τῆς χριστολογικῆς αἱρέσεως. Στήν θέση του αὐτή τόν ἀκολούθησε ὁ Ἅγιος Μάξιμος. Ἔτσι συμμετεῖχε στή σύνοδο τοῦ Λατερανοῦ, ἡ ὁποία συγκλήθηκε τό ἔτος 649 μ.Χ. ἐπί Πάπα Ρώμης Μαρτίνου Α’, ὅπου καταδικάσθηκε ὁ Μονοθελητισμός καί ἀναθεματίσθηκαν ἐκεῖνοι πού ἀνοήτως δογμάτιζαν ὅτι ὁ Χριστός ἔχει μία μόνο θέληση, τή θεία, σέ ἀντίθεση πρός τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία, κατά τήν ὁποία ὁ Χριστός ἔχει δυό θελήσεις, τή θεία καί τήν ἀνθρώπινη, ὡς Θεάνθρωπος. Στήν ἴδια Σύνοδο ἀποδοκιμάσθηκε διάταγμα τοῦ τότε αὐτοκράτορα Κώνσταντος, διά τοῦ ὁποίου δέν ἐπιτρεπόταν ἡ συζήτηση περί Μονοθελητισμοῦ.
Ὁ αὐτοκράτορας Κώνστας (641 – 668 μ.Χ.) ὀργίσθηκε γι’ αὐτό. Ὁ Ἅγιος συνελήφθη ἀπό τόν ἔξαρχο καί βασιλικό ἐπίτροπο τῆς Ἰταλίας Θεοδόσιο καί ὁδηγήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη μαζί μέ τούς δύο φίλους του Ἀναστασίους. Ὁ αὐτοκράτορας ἐξόρισε τόν Ἅγιο Μάξιμο, τό 655 μ.Χ. στή Βιζύη, μέσα στό Ρήγιο καί στήν συνέχεια στήν πόλη Πέρβερα. Μετά ἀπό ἕξι χρόνια ἀνακλήθηκε καί πάλι στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπως καί οἱ συμμοναστές του, γιά μία Τρίτη προσπάθεια προσεταιρισμοῦ του. Ὁ Ἅγιος ἀρνήθηκε. Ἀναθεματίσθηκε, κακοποιήθηκε καί διαπομπεύθηκε. Ἡ κακοποίηση τοῦ Ἁγίου ἔδωσε ἀφορμή γιά τή διαμόρφωση παραδόσεως περί ἀποκοπῆς τῆς γλώσσας καί τῆς δεξιᾶς χειρός αὐτοῦ. Μετά ἀπό αὐτά ἐξορίσθηκε στή Λαζική τοῦ Πόντου, στό φρούριο Σχίμαρις, ὅπου καί κοιμήθηκε ὁσίως στίς 13 Αὐγούστου τοῦ ἔτους 662 μ.Χ.
Τό τίμιο λείψανό του ἐνταφιάσθηκε στή μονή τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου, στή χώρα τῶν Λαζῶν. Ἀπό τόν τάφο του ἔβγαινε φῶς κάθε νύχτα καί φώτιζε τήν περιοχή, γεγονός πού πιστοποιοῦσε τήν ἁγιότητά του.
Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται τήν 21η Ἰανουαρίου.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Τήν ὡραιότητα.
Τήν τῶν λειψάνων σου, ἁγίαν λάρνακα, ἀρωματίζουσαν, ζωῆς τάς χάριτας, ὡς κιβωτόν ἁγιασμοῦ, πλουτήσαντες θεοφόρε, ἐξ αὐτῆς δρεπόμεθα, χάριν θείαν καί ἔλεος, Μάξιμε πανεύφημε, τῆς σοφίας ὁ τρόφιμος· διό μή διαλίπῃς πρεσβεύων, θείας τυχεῖν ἡμᾶς εὐκλείας.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τήν ἐν πρεσβείαις.
Τῆς Ἐκκλησίας ὑπέρμαχε θεηγόρε, Ὀρθοδοξίας ἀσφάλεια καί λαμπρότης, λύρα τῆς εὐσεβείας καί ὄργανον, καί Μοναστῶν τό θεῖον καί ἱερόν ἀγλάϊσμα, ἀεί ἡμᾶς φρούρει, Πάτερ Μάξιμε.

Μεγαλυνάριον.
Τήν τῶν σῶν λειψάνων θείαν σορόν, πνέουσαν τῷ κόσμῳ, εὐωδίαν τήν μυστικήν, Μάξιμε ἐκ τάφου, κομίσαντες ἐκ πόθου, τῆς σῆς ὁμολογίας, τούς ἄθλους μέλπομεν.

Ἁγία Εἰρήνη ἡ Βασίλισσα (μετονομασθείσα σε Μοναχὴ Ξένη) (13 Αυγούστου)

5ζησε τόν 12ο αἰῶνα μ.Χ. καί ἦταν κόρη ὡραῖα καί ἐνάρετη. Αὐτό τό παρατήρησε ὁ βασιλιάς Ἀλέξιος ὁ Κομνηνός καί τήν πάντρεψε μέ τό γιό του Ἰωάννη, τόν ἐπονομαζόμενο Καλοϊωάννη λόγω τῶν πολλῶν του ἀρετῶν. Ἡ ἐνάρετη λοιπόν βασίλισσα Εἰρήνη, ξόδευε μέ ἁπλοχεριά σέ φιλανθρωπικά ἔργα. Μόνη μάλιστα πήγαινε σέ φτωχικές καλύβες, γιά νά δώσει ὄχι μόνο χρήματα, ἀλλά καί ἀνώτερη ἐνίσχυση καί παρηγοριά τῆς ἐλπίδας στόν Χριστό. Ἐπίσης ἔκτισε γηροκομεῖα καί ξενῶνες, καί ἄφησε σ’ αὐτά μεγάλα χρηματικά ποσά γιά τήν ἀσφαλή καί ἄνετη συντήρησή τους. Στή συνέχεια ὅμως, ἡ Εἰρήνη δοκίμασε μεγάλες θλίψεις. Ὁ ἄντρας της σέ μιά ἐκστρατεία του στή Συρία τό 1143, πέθανε. Ἀργότερα τό ἴδιο συνέβη καί μέ τά δυό ἀπό τά τέσσερα παιδιά της. Τότε ἡ Εἰρήνη, θέλησε νά βρεῖ ἀνακούφιση στίς θλίψεις της μέσα στή μοναχική ζωή. Ἀφοῦ λοιπόν πῆρε καί τή συγκατάθεση τοῦ βασιλιά γιοῦ της Μανουήλ, ἀποσύρθηκε στή μονή Παντοκράτορος, ὅπου καί ἔγινε μοναχή, μετονομασθεῖσα Ξένη. Ἐκεῖ τήν βρῆκε ὁ θάνατος καί τήν κήδευσαν μέ μεγάλη ἁπλότητα, ὅπως ἡ ἴδια τό ἐπιθυμοῦσε. Διότι λίγο πρίν πεθάνει ἔλεγε, ὅτι ἡ βασίλισσα Εἰρήνη εἶχε πεθάνει πρό πολλοῦ, καί δέν ἔμενε πλέον παρά μόνο ἡ μοναχή Ξένη.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἁγία Εὐδοκία ἡ βασίλισσα (13 Αυγούστου)

7ταν κόρη τοῦ ἀθηναίου φιλοσόφου Λεοντίου καί γεννήθηκε τό 401 μ.Χ. και το όνομά της ήταν αρχικά Ἀθηναΐς. Σπούδασε κατά τόν καλύτερο τρόπο τή γραμματική, τή ρητορική καί τή φιλοσοφία.
Ὅταν πέθανε ὁ Λεόντιος, ἄφησε ὅλη τήν περιουσία του στούς γιούς του, καί σ’ αὐτήν ἄφησε μόνο 100 χρυσά νομίσματα. Ὅταν, λοιπόν, ᾖλθε στήν Κωνσταντινούπολη γιά νά διεκδικήσει τά κληρονομικά της δικαιώματα, γνωρίστηκε με την ἀδελφή του Θεοδοσίου τοῦ Β’, Πουλχερία, η οποία κατενθουσιάστηκε ἀπό τά σπάνια χαρίσματα τῆς ἀθηναίας κόρης και την πρόκρινε για σύζυγο του Αυτοκράτορα αδελφού της. Έτσι, παντρεύτηκε τόν Θεοδόσιο και βαπτίστηκε χριστιανή παίρνοντας τό ὄνομα Εὐδοκία.
Ἡ Εὐδοκία, ἀπό τή φύση της γυναῖκα σεμνή, δέν ἀνακατεύθηκε καθόλου μέ τίς βασιλικές ὑποθέσεις. Τήν εἵλκυσε περισσότερο ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό καί ἐπεδίωξε νά ἐπισκεφθεῖ τούς Ἁγίους Τόπους. Ὅταν ὁ σκοπός της πραγματοποιήθηκε, αἰσθάνθηκε τήν ψυχή της νά φτερουγίζει στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ἐπιστροφή της, ὅμως, στή Βασιλεύουσα, ἐπεφύλασσε ἐκπλήξεις. Οἱ σχέσεις της μέ τόν Θεοδόσιο ψυχράνθηκαν, λόγω συκοφαντιῶν. Γι’ αὐτό, μέ τήν ἄδειά του, ἐπέστρεψε στήν Ἱερουσαλήμ, ὅπου ἵδρυσε πολλά μοναστήρια καί, μέ προσευχή, μελέτη καί «ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καί σεμνότητι», τελείωσε τήν ζωή της.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἅγιος Τιμόθεος ὁ Θαυματουργός Ἀρχιεπίσκοπος Προκοννήσου (Προικοννήσου) (1 Αυγούστου)

5ζησε στά μέσα του 6ου αἰῶνα, ἐπί βασιλέων Ἰουστίνου τοῦ Θράκα καί Ἰουστίνου ἀνεψιοῦ του Ἰουστινιανοῦ τοῦ Μεγάλου.
Λόγω τῆς μεγάλης του ἀρετῆς, ἔγινε ἐπίσκοπος Προκοννήσου ἢ Προικοννήσου, καί πού σήμερα λέγεται Μαρμαράς. Τά ποιμαντικά του καθήκοντα ἐξάσκησε ἄριστα διά τῆς πραότητάς του καί διά τῆς προσευχῆς. Κάποτε μάλιστα θεράπευσε καί τήν κόρη τοῦ βασιλιά Ἰουστινιανοῦ ἀπό δαιμόνιο.
Ἀπεβίωσε εἰρηνικά τήν 1η Αὐγούστου. Ἀργότερα ἡ βασίλισσα Θεοδώρα, πρός ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης στόν Ἅγιο, ἔκτισε Μονή στό ὄνομά του, ἐκεῖ ὅπου βρέθηκε τό ἅγιο λείψανό του. Ἐκεῖ κοντά μάλιστα, βρέθηκε καί πηγή ἁγιάσματος.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx
Programma1

Nisteiodromio1
10 Αυγούστου 2020
Νηστεία 
 
11 Αυγούστου 2020
Νηστεία 
 
12 Αυγούστου 2020
Νηστεία 
 
 
13 Αυγούστου 2020
Νηστεία
 
 
14 Αυγούστου 2020
Νηστεία 
 
  
15 Αυγούστου 2020
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
 
 16 Αυγούστου 2020
Επιτρέπονται όλες οι τροφές

Ὁδηγίες γιὰ τὴν τέλεση Βαπτίσεως
Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι γονεῖς, προκειμένου νὰ βαπτίσουν τὸ παιδί τους, πρέπει νὰ ἐνεργήσουν ὡς ἑξῆς:

1. Γενικὰ
α) Σὲ ὅποιον Ναὸ καὶ ἂν τελέσουν τὸ Μυστήριο, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ προκαθορίσουν ἐγκαίρως, τὴν ἡμέρα καὶ ὥρα τέλεσής του μὲ τὸν Ἐφημέριο.

β) Πρὶν τὴν ὥρα τῆς Βάπτισης ἢ νωρίτερα νὰ προσκομίσουν στὸν Ἐφημέριο, τὴν Ληξιαρχικὴ Πράξη γέννησης τοῦ παιδιοῦ, ἡ ὁποία ἔχει ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὸ Δῆμο, στὸν ὁποῖο ἔχει δηλωθεῖ ἡ γέννησή του.

γ) Ἐὰν ἐπιθυμοῦν νὰ τελέσουν τὸ Μυστήριο, ὄχι στὸ Ναὸ τῆς Ἐνορίας τους, ἀλλὰ σὲ ἄλλη Ἐνορία, τότε πρέπει νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν Ἐφημέριο τῆς Ἐνορίας τους νὰ μεταβιβάσει τὴν Ληξιαρχικὴ Πράξη γέννησης τοῦ παιδιοῦ, στὸ Ναὸ ὅπου θὰ τελεσθεῖ τὸ Μυστήριο. Συνιστᾶται νὰ τελεῖται τὸ Μυστήριο στὸ Ναὸ τῆς Ἐνορίας κατοικίας τοῦ νηπίου, ἀφοῦ ἐκεῖ θὰ συνεχίσει νὰ ἔχει τὴν Ἐκκλησιαστικὴ ἀναφορὰ και συναναστροφή του.

δ) Ὁ Ἱερέας ποὺ τέλεσε τὸ Μυστήριο ἐκδίδει Δήλωση Βαπτίσεως.

ε) Ἡ Δήλωση Βαπτίσεως κατατίθεται, ἐντὸς μηνὸς στὸ Ληξιαρχεῖο τοῦ Δήμου, ὅπου εἶναι ἐγγεγραμμένη ἡ γέννηση τοῦ παιδιοῦ.

στ) Ἀνάδοχος τοῦ παιδιοῦ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἀλλόδοξος ἢ ἀλλόθρησκος, ἀλλὰ καὶ Ὀρθόδοξος, ὁ ὁποῖος ἔχει τελέσει μόνο πολιτικὸ Γάμο.

ζ) Τέκνα προερχόμενα ἀπὸ γονεῖς ποὺ ἔχουν τελέσει μόνο πολιτικὸ γάμο, βαπτίζονται ἐφόσον ὁ Ἀνάδοχος ἐγγυᾶται τὴν κατήχηση τοῦ νεοφωτίστου.

2. Εἰδικὲς περιπτώσεις
α) Σὲ περίπτωση ποὺ μὲ δικαστικὴ Ἀπόφαση, τὴν ἐπιμέλεια τοῦ παιδιοῦ ἔχει ὁ ἕνας γονεὺς ἢ κηδεμόνας γιὰ τὴν τέλεση τοῦ Μυστηρίου καὶ τὴν Ὀνοματοδοσία ἀπαιτεῖται Ὑπεύθυνη Δήλωση τοῦ ἑτέρου γονέα ὅτι συμφωνεῖ ἢ σὲ κατάσταση Κηδεμονίας, ἀμφοτέρων τῶν γονέων, ὅτι συμφωνοῦν.

β) Σὲ περίπτωση διαφωνίας τῶν γονέων, γιὰ τὸ Βάπτισμα ἢ τὴν Ὀνοματοδοσία μπορεῖ αὐτὰ νὰ γίνουν κατόπιν Δικαστικῆς Ἀποφάσεως.

Προσοχή! Δικαστικὴ ἀπόφαση, ἡ ὁποία ἀναθέτει μόνο τὴν ἐπιμέλεια τοῦ τέκνου, προσωρινὴ ἢ μή, στὸν ἕνα ἐκ τῶν δύο γονέων, δὲν καλύπτει τὸν Ἐφημέριο γιὰ τὴν τέλεση Βαπτίσεως.

γ) Γιὰ κάθε περίπτωση, πρὶν τὸ βάπτισμα ἀνηλίκου, οἱ γονεῖς, μὲ ἐπίδειξη τῆς ἀστυνομικῆς ταυτότητός τους, γιὰ τὴν συμφωνία τῶν στοιχείων τους μὲ τὴν Ληξιαρχικὴ πράξη, ὑπογράφουν ἐνώπιον τοῦ Ἐφημερίου γιὰ τὸ θρήσκευμα καὶ τὸ ὄνομα τοῦ νηπίου.

Σὲ περίπτωση ἀπουσίας ἑνὸς γονέως, ὁ ἐφημέριος μπορεῖ νὰ τελέσει τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος, ὅταν ὁ ἕτερος γονεὺς προσκομίσει θεωρημένο ἀντίγραφο, εἴτε τῆς ληξιαρχικῆς πράξεως θανάτου, εἴτε τῆς σχετικῆς δικαστικῆς ἀπόφασης, βάσει τῶν ὁποίων ὁ ἀπουσιάζων γονεὺς κηρύττεται ρητῶς ἄφαντος ἢ ἔκπτωτος ἀπὸ τὴ γονικὴ μέριμνα.

δ) Σὲ περίπτωση ἀπουσίας τοῦ ἑνὸς γονέως λόγῳ εὐλόγου κωλύμματος (ἀσθενείας, ἀποδημίας κλπ.), τότε ὁ Ἐφημέριος μπορεῖ νὰ προχωρήσει στὴν τέλεση τοῦ Βαπτίσματος, ἐφ᾿ ὅσον ἐκ μέρους τοῦ ἀπόντος γονέως ὑποβληθεῖ, εἴτε βεβαίωση ἐνώπιον συμβολαιογράφου, εἴτε ὑπεύθυνη δήλωση μὲ τὸ γνήσιο τῆς ὑπογραφῆς θεωρημένο, ὅτι συγκατατίθεται γιὰ τὴν βάπτιση τοῦ τέκνου κατὰ τὸ Ὀρθόδοξο δόγμα καὶ μὲ τὸ συγκεκριμένο ὄνομα.

στ) Σὲ περίπτωση διάστασης ἢ διαζυγίου ἢ ὅταν ἡ μητέρα τοῦ ἀνήλικου τέκνου ἐπικαλεῖται ὅτι πατέρας τοῦ τέκνου εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν ἀναγραφόμενο στὴν Ληξιαρχικὴ πράξη γεννήσεως, ὁ Ἐφημέριος 1) ὀφείλει νὰ ἀναζητήσει τὸν πατέρα, τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου ἀναγράφεται στὴν ληξιαρχικὴ πράξη καὶ νὰ λάβει τὴν συγκατάθεσή του γραπτῶς 2) ἂν ἔχει προσβληθεῖ ἡ πατρότητα ἢ ἔχει ἀναγνωρισθεῖ τὸ τέκνον ἑκούσια, ὁ Ἐφημέριος μπορεῖ νὰ δεχθεῖ ὡς πατέρα τὸν προσδιοριζόμενον ὑπὸ τοῦ Ληξιαρχείου, διὰ νεωτέρας σημειώσεως καὶ διορθώσεως ἐπὶ τῆς ληξιαρχικῆς πράξης γεννήσεως.

ζ) Σὲ περίπτωση ἄγαμης μητέρας, ἐπειδὴ αὐτὴ ἀσκεῖ μόνη της τὴ γονικὴ μέριμνα, ὁ Ἐφημέριος μπορεῖ νὰ τελέσει τὴν Βάπτιση καὶ νὰ δώσει ὄνομα, ἐφ᾿ ὅσον ἡ ἄγαμη μητέρα συμπληρώσει Ὑπεύθυνη Δήλωση τοῦ Ν.1599/86, μὲ θεωρημένο τὸ γνήσιο τῆς ὑπογραφῆς της, στὴν ὁποία θὰ δηλώνει ὑπευθύνως ὅτι ἀσκεῖ ἀποκλειστικῶς τὴ γονικὴ μέριμνα ἐπὶ τοῦ ἀνήλικου τέκνου της, ὅτι δὲν ὑφίσταται δικαστικὴ ἀπόφαση, ἡ ὁποία νὰ ἀπονέμει δικαίωμα ἀσκήσεως γονικῆς μέριμνας καὶ στὸν πατέρα τοῦ ἀνήλικου τέκνου καί, τέλος, ὅτι ἐπιθυμεῖ τὸ ἀνήλικο τέκνο της νὰ βαπτισθεῖ κατὰ τὸ Ὀρθόδοξο δόγμα καὶ νὰ λάβει συγκεκριμένο ὄνομα.

η) Ἡ ἀναγραφὴ στὸ βιβλίο Βαπτίσεων ἑνὸς Ὀνόματος, ἡ ἐκφώνηση ὅμως δύο ὀνομάτων, κατὰ τὴν Κατήχηση καὶ τὴν τριπλῆ Κατάδυση δὲν ἐπιτρέπεται.

Γιὰ τὴν προσέλευση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία
Ἑτεροδόξων καὶ Ἀλλοθρήσκων
Α. Ἐνήλικες
Στὴν περίπτωση ποὺ Ἑτερόδοξος ἢ Ἀλλόθρησκος θελήσει νὰ ἐνταχθεῖ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἰσχύουν τὰ ἑξῆς:

α) Ἐὰν εἶναι Ρωμαιοκαθολικός, χρίεται διὰ τοῦ Ἁγίου Μύρου. (σημ.: βαπτίζεται κανονικά).

β) Ἐὰν εἶναι Προτεστάντης καὶ ΕΧΕΙ Τριαδικὸ Βάπτισμα, χρίεται διὰ τοῦ ἁγίου Μύρου. (σημ.: βαπτίζεται κανονικά).

γ) Ἐὰν εἶναι Προτεστάντης καὶ ΔΕΝ ἔχει Τριαδικὸ Βάπτισμα (βλ.Σημ.), βαπτίζεται κανονικά.

δ) Ἐὰν εἶναι ἀλλόθρησκος (Μουσουλμάνος, Βουδιστής, κλπ.) ἢ ἄθρησκος βαπτίζεται. (βλ.Ἑνότητα Γ´).

Σημ. Πρόκειται γιὰ αἱρετικὲς παραφυάδες, μερικὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἶναι καὶ οἱ ἑξῆς: Ἀγαπινισμός, Ἀδελφοὶ ἐλευθέρου Πνεύματος, Ἀντβεντισταὶ τῆς Ἑβδόμης Ἡμέρας, Βοημοὶ Ἀδελφοί, Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τῆς Πεντηκοστῆς, Καθαροί, Κουάκεροι, Μορμόνοι, Χριστάδελφοι, τὰ Παιδιὰ τοῦ Μῶ, Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς, Ἀντιτριαδικὲς Πεντηκοστιανὲς Ὁμάδες (Κοινωνία τῶν Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, Ἀνανεωμένοι Χριστιανοὶ κλπ), ὑπερκοινοτικὲς Πεντηκοστιανὲς Κινήσεις (Εὐαγγελικὴ Ἀδελφότης ἢ Πεντηκοστή, Πανελλήνιος Χριστιανικὴ Ἀδελφότης) κλπ.

Β. Νήπια
1. Ἑτερόδοξοι ἢ Ἀλλόθρησκοι γονεῖς, ὑποβάλλουν σχετικὴ αἴτηση -Ὑπεύθυνη Δήλωση, ξεχωριστὴ ὁ καθένας τους, μὲ θεωρημένο τὸ γνήσιο τῆς ὑπογραφῆς, στὸν Ἐφημέριο τῆς Ἐνορίας τῆς κατοικίας τους στὴν ὁποία ἀναφέρουν ὅτι ἐπιθυμοῦν τὸ νήπιό τους νὰ βαπτισθεῖ.

2. Σὲ περίπτωση ποὺ στὴν προσκομιζόμενη Ληξιαρχικὴ Πράξη γεννήσεως σημειώνεται συγκεκριμένο ὄνομα, ὁ Ἐφημέριος δὲν ἐπιτρέπεται νὰ μεταβάλει τὸ δοθὲν ὄνομα, οὔτε νὰ προσθέσει ἄλλο ἀπὸ τὸ ἀρχικῶς δοθέν, ἢ σὲ περίπτωση δύο ὀνομάτων, νὰ ἀφαιρέσει τὸ ἕνα.

Ἐὰν οἱ γονεῖς ἀσκοῦν ἀφόρητη πίεση ἐπὶ τοῦ Ἐφημερίου γιὰ μεταβολὴ τοῦ δοθέντος ὀνόματος, ὁ Ἐφημέριος ὀφείλει νὰ ζητήσει ὑπεύθυνη Δήλωση ξεχωριστὴ ἀπὸ τὸν κάθε γονέα, μὲ θεωρημένο τὸ γνήσιο τῆς ὑπογραφῆς, στὴν ὁποία ὁ κάθε γονεύς, θὰ δηλώνει ὅτι ἐπιθυμεῖ τὸ παιδί του νὰ βαπτισθεῖ κατὰ τὸ Ὀρθόδοξο δόγμα καὶ νὰ λάβει συγκεκριμένο ὄνομα.

Ὁ Ἐφημέριος, ἐπίσης, προειδοποιεῖ τοὺς γονεῖς πρὶν τὸ Βάπτισμα, ὅτι ἐφ᾿ ὅσον στὴ Δήλωση Βαπτίσεως ἀναγραφεῖ ἄλλο ὄνομα, ἄσχετο ἀπ᾿ αὐτὸ τῆς Ληξιαρχικῆς Πράξης, τὸ ἁρμόδιο Ληξιαρχεῖο θὰ τοὺς παραπέμψει στὸ ἀντίστοιχο Πρωτοδικεῖο, πρὸς ἔκδοση δικαστικῆς ἀπόφασης, ἡ ὁποία θὰ διευκρινίζει ποιό ἀπὸ τὰ δύο ὀνόματα ἰσχύει.

3. Σὲ περίπτωση ποὺ ὁ ἕνας μόνο γονέας ἐπιθυμεῖ τὴν Βάπτιση, ἀπαιτεῖται Δικαστικὴ Ἀπόφαση.

4. Ἀπαραιτήτως, πρέπει νὰ ὑπάρχει Ὀρθόδοξος Ἀνάδοχος (Νονὸς) ὁ ὁποῖος καὶ θὰ ἀναλάβει μεταβαπτισματικὰ τὴν Κατήχηση τοῦ ἀνηλίκου.

Γ. Ἐνήλικες (προσέλευση)
1) Ὁ Ἑτερόδοξος ἢ Ἀλλόθρησκος συμπληρώνει Αἴτηση Βαπτίσεως, στὴν ὁποία καταγράφει ὅλα τὰ προσωπικὰ στοιχεῖα του (ὄνομα, διεύθυνση, θρήσκευμα, Χώρα προέλευσης κλπ.) στὴν ὁποία ἀναφέρει ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ γίνει Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος ἀβιάστως καὶ ἐλευθέρως καὶ τὴν ὁποία ὑποβάλλει στὸν ἐνοριακὸ Ναό, τῆς περιοχῆς κατοικίας του.

2) Ὁ Ἐφημέριος διαβιβάζει τὴν Αἴτησή στὴν Ἱ. Μητρόπολη , δηλώνοντας, ὅτι ὁ Αἰτῶν ἐπιθυμεῖ νὰ ἐνταχθεῖ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ εἰσηγεῖται νὰ Κατηχηθεῖ καὶ νὰ Βαπτισθεῖ.

3) Ἡ Μητροπολη ἐγκρίνει τὴν Αἴτηση καὶ καθορίζει τὸν Κατηχητή, καθὼς καὶ τὸν χρόνο τῆς Κατήχησης καὶ τῆς Βάπτισης.

4) Μετὰ τὴν τέλεση τοῦ Βαπτίσματος ὁ Νεοφώτιστος Ἕλληνας, καταθέτει τὴ Βεβαίωση Βαπτίσεως στὸν Δῆμο, ὅπου εἶναι ἐγγεγραμμένος. Σὲ περίπτωση Ἀλλοδαπῶν, ὁ Νεοφώτιστος κρατᾶ τὴν Βεβαίωση Βαπτίσματος πρὸς πιστοποίηση τοῦ Θρησκεύματος ὅπου δεῖ.